Thailand heeft een gevarieerd landschap met beboste bergen, diepe valleien met snelstromende rivieren, bebouwde akkers met grote waterwegen, dichte regenwouden en gebieden met onvruchtbare, droge grond.

Ongeveer de helft van Thailand bestaat uit bergachtig gebied en het land is te verdelen in vier natuurlijke landschappen:

Het Noord-Thaise bergland bestaat uit de laatste uitlopers van de Himalaya, die min of meer parallel aan elkaar van noord naar zuid lopen. Langs de westgrens met Birma strekt zich een jong plooiingsgebergte uit dat van noord (gemiddelde hoogte 1.500-2.500 m) naar zuid (500-1.000 m) in hoogte afneemt. Het westelijke bergland gaat in het noordoosten over in het Noord-Thaise bergland (gemiddelde hoogte 1.500 m), dat door de belangrijkste vier bronrivieren van de Chao Phraya in een aantal bergketens, dalen en bekkens is versneden. De smalle valleien worden gevormd door de rivieren de Nan, de Yom, de Wang en de Ping. Doi Inthanon in het westelijke bergland is met 2.576 meter de hoogste bergtop van Thailand. Deze streek, een groot nationaal park, staat ook bekend om zijn spectaculaire watervallen en een overvloed aan grotten, verborgen in de kalkstenen bergen.

Het centrale laagland ten zuiden van het Noord-Thaise bergland is een vruchtbare moerasbodem die zeer geschikt is voor rijstbouw, en opgebouwd is uit het slib dat door de Chao Phraya of Mae Nam (moeder der wateren) en andere rivieren (o.a. Wang, Ping, Yom, Nan) wordt aangevoerd. Het gebied heeft vrijwel de vorm van en rechthoek en meet ca. 200 bij 440 kilometer. Het vlakke land wordt in het noorden en westen door gebergten begrensd en in het oosten door de heuvelruggen op de grens met het plateau van Khorat. In dit gebied ligt onder andere de miljoenenstad Bangkok en is tevens het belangrijkste industriegebied.
De Chao Phraya is de belangrijkste waterweg van Thailand, die ontspringt in het noorden en vlak onder de hoofdstad Bangkok in de Golf van Thailand uitmondt. Jaarlijks groeit de delta door aanslibbing ongeveer zes meter.

Het plateau van Khorat, dat Noordoost-Thailand (Isaan) beslaat, is een komvormig tafelland, in het noorden en oosten begrenst door de Mae-Khong en in het westen en zuiden door gebergten. Het plateau wordt door steile hellingen, tot meer dan 1.000 meter hoog, van de Centrale Laagvlakte gescheiden en loopt in het zuidoosten dood op het Dangrekgebergte op de grens met Cambodja. De bodem bestaat voornamelijk uit onvruchtbaar fijnzandige leem en is dan ook de armste streek van het land. Toch bestaat de schrale bodem bijna volledig uit akkerland. Vroeger was dit gebied bedekt met uitgestrekte bossen, die echter door intensieve roofbouw vrijwel volledig verdwenen zijn. Men schat dat nog geen vijftig jaar geleden 70% van Thailand bebost was; tegenwoordig is dat nog maar 15%. Herbebossingsprogramma’s hebben daar weinig succes opgeleverd, integendeel, er worden nog steeds stukken bos illegaal omgehakt. De belangrijkste rivieren zijn de Chi en de Mun, die in de Mae-Khong stromen, de op vier na grootste rivier ter wereld.

De Thaise landtong in het zuiden wordt ingenomen door uitlopers van het westelijke bergland, met aan weerszijden veelal smalle kustvlakten. De kust is sterk geleed en het binnenland bestaat uit heuvels en regenwouden. De bergen hier zijn uitlopers van het Cardamomgebergte, een Cambodjaanse bergketen die trapsgewijs van 500 tot 1600 meter hoogte oploopt.
Voor de kust liggen veel kleine eilandjes, waarvan het toeristische Phuket in de Andamanse zee en Ko Samui in de Golf van Thailand de bekendste zijn. Meest opvallend in dit gebied zijn de gigantische kalksteenformaties die uit de Andamanse Zee oprijzen.